این دیوار...این پوسته...

دوست داری قدم بزنیم؟ یا ترجیه میدی توی تخت بمونیم؟

"تو چرا ادامه میدی؟ بابا و مامانت چرا تا اینجا ادامه دادن؟"
به طرز وحشتناکی جوابی برای این سوال ندارم.

وودی آلن تو یکی از فیلماش یه جوک تعریف میکنه:"یکی به اون یکی میگه غذای اینجا خیلی بده اون یکی میگه آره ولی همون رو هم به آدم کم میدن."

این دقیقا میل به حیات همراه با تنفر از اونه!

خیلی جالبه که این همه آدم رو میبینیم که دست و پا میزنن. عین سگ جون میکنن. خودشون رو به آب و آتیش میزنن. اما اگه از یکیشون سوال کنی که چرا این کارها رو میکنه هیچ جوابی نداره!

تو کتابهای دینی بهمون میگفتن که خدا مثل معلمیه که خودش نتیجه کار شاگرداشو میدونه اما ازشون امتحان میگیره تا خودشون هم نتیجه رو بفهمن.

من اینجا لازم میدونم که از خدا تشکر کنم!

....

"بهت میگم درک نمیکنی نگو چرا! من به خاطر تو این کارا رو میکنم"
"فهمیدم بابا!"

....

عجب هوای سردی! حالا دستهاشم سرد شدن.

....

میشه به من بگی چه اتفاقی داره میفته؟

....

عجب هوای سردی! لبامو بوسید. لباشو بوسیدم.
تو این سرما خیلی میچسبه...

باز هم اینجا نشستم و نمیدونم دنبال چی هستم. جالبه که این سیر مدام تکرار میشه.  با علم به بیهودگی کل ماجرا. چرا؟ باز هم نمیدونم.

 اصلا مشکل همینه!اگر میدونستیم دیگه دنبال دلیل نمی گشتیم.

دیروز دیدمش. خیلی خوب بود. گرمای تنشو چشیدم. شیرینی لبهاشو...
گفت...

الان اینجا نشستم و احساس تنهایی میکنم. مطمئن باش که من از تو می خوام روانمو سالم نگه داری. بقیش با من!

شدیدا احساس نیاز میکنم. نمیدونم به چی...

Found a way to rid myself clean of pain
And the fever that's been haunting me
Has gone away

Looking through my window
I seem to recognize
All the people passing by
But I am alone
And far from home
And nobody knows me

Never heard me say goodbye
Never shall I speak to anyone again
All days are in darkness
And I'm biding my time
Once I am sure of my task I will rise again

I know the pieces fit
Cause I watched them fall away

و این راه خیس رو طی میکنم...طی میکنیم...

"مشکل اینه که هرچی بیشتر ادامه بدی بیشتر فرو میری"

تو یه همچین هوای سرد و افسرده ای پیاده روی حال میده...زندگی همینه...مردم همینن...کاش میشد فقط راه رفت و از کنار زندگی گذشت...

The taste of your lips

...The Warmth of your touch

اول یک کشیده محکم میزنم تو گوشت بعد محکم بغلت میکنم. امیدوارم بفهمی که چقدر افسرده ام.

مثلا تو آسانسور خوابگاه: چهار نفر در یک متر مربع فضا ایستادن. زل زدن تو چشم کسی که جلوت واستاده خیلی جالبه. اگه به طرفت برخورد میتونی سرتو بندازی پایین و به چیزایی مثل رنگ دمپایی یا مدل کفش و انگشت شست پا فکر کنی.

تو تاکسی زاویه دید کمتره. بیشتر میتونی به دست طرف نگاه کنی. به عکس گوشیش دقت کن. چون میتونی کلی شخصیت یارو رو تحلیل کنی. یا به مکالمه تلفنیش گوش بده. یا اگر کیس مناسبی بود هی نظر بازی کن. تا گردنت بشکنه.

تو مترو هم همینطوره. اما اینجا میشه زیر تا بالایه طرفو نگاه کرد.

در پایان تمام این لحظات پیاده میشی. ولی چشمت باز هم مشغوله. جالب نیست؟

در هر صورت این یکی هم مثل بقیه میشه! لینک دوتای قبلی رو میزارم این کنار!

باید یاد بگیرم که اولین پست رو اینقدر مزخرف ننویسم!