لحظاتی هست که احساس میکنی خوشحالی...به همین سادگی...

سه تا بیپ...سه تا لرزش...و اینطوری بود که همه چیز رو تموم کردی...به همین سادگی...

زندگی ادامه داره. من هم ادامه میدم. میتونم جریانش رو تو مغزم حس کنم...اما یه حفره...یه نقطه تاریک هست که همیشه جای تو توش خالیه...

همیشه تا آخرین لحظه امید داشتم که آمپول بهم نده. ولی همیشه آمپول میداد! همیشه هم تست میکرد. این دیگه خیلی نامردی بود: دو بار؟!

لامذهب عجب دردی داشت.

 Goodbye cruel world
I'm leaving you today
Goodbye
Goodbye
Goodbye

Goodbye, all you people
There's nothing you can say
To make me change my mind
Goodbye

چرا؟

چرا باید اینجوری میشد؟

من تقاص چی رو دارم پس میدم؟

تا کی؟

باز هم اونی که فکر میکنه خیلی قدرت داره رو تو خیابون میبینم...این دفعه هیچی ندارم که بهش بگم...

کاش میفهمید.

یه میز نارنجی یه میز زرد با یه میز قرمز...همهمه...بوی روغن سوخته و فلفل...یه ستون بزرگ زشت و نقره ای...

و ما هشت نفر...نه! ما نه نفر.

حسودی کردم...نه مثل یک کینه...مثل یه زخم کهنه و جوش نخورده...

و همچنان سعی میکنم نبینمت...و سعی میکنم که لمست نکنم...و این فاصله...
و تمام چیزهایی که فقط خودم میدونم و خودت...

و حسادت من...مثل یک زخم کهنه...