بیچاره اون کسی که میزش کنار خودپردازه!

میسوزونه و پایین میره: معده ام داغه...چه قرمز...چه گس...

جریان سم توی رگ هام...کرخت...سنگین...

تک و تنها...این همه آدم...

با همه این حرفا اصلا ناامید یا ناراضی نیستم! از چیزایی که بدست آوردم...چیزایی که در قبالشون از دست دادم...همه اینها فقط یه پروسه است. فرایند زندگی.
مشکل من فقط اینه که حوصلم سر رفته. گفتن این حرف واقعا مسخره است اما این دقیقا همون اتفاقی که واسم افتاده!

سخت ترین مرحله باید انحلال باشه...بعد از اون جریان سیال تو رو میبره...

به احتمال قریب به یقین اگر مهندس برق یا مکانیک بودم و صد البته هتروسکشوال میتونستم از یک زندگی بی دغدغه لذت ببرم و به طرز ابلهانه ای خوشبخت باشم. بعدش هم ارتحال بگیرم و به قول سینا در نود سالگی شرافتمندانه بمیرم.

باید یک تخت بزرگ با روتختی مخمل قرمز واسه این نوع مرگ تهیه کنم.

رفتن! ما هم دیگه انگیزه ای واسه موندن نداشتیم!

- ما هم بریم!

داشت میرفت...تو پاگرد پله متوقف شد...منو نگاه کرد...برگشت بالا...

- ببخشید من متوجه شدم که هم من شما رو خیلی نگاه میکنم هم شما منو خیلی نگاه میکنین. فکر کردم شاید قبلا همدیگه رو دیدیم.
- راستش من نگاتون میکردم چون خیلی جذابین!
- مسخره میکنی؟
- نه!
ـ باشه...خدافظ!

رفت!